?

Log in

Up and down and round it goes [entries|friends|calendar]
Tamio

[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

[ Monday
April 2007
10:34pm
]
Hmmm, in my sad fase now.

Jaja, ik kàn gelukkig zijn zonder lief. Ja, ik ben liever alleen dan ongelukkig met iemand. Nee, ik neem geen genoegen met 'the second best'. Maar waar the fuck zit die 'the best' uit te hangen verdomme??

You, you, you. I want you. Great.
1 loverlove pink?

[ Saturday
April 2007
3:01pm
]
Bouncing, bouncing, bouncing...


En nog steeds dezelfde ja. Maar beter dan nog een andere he :-)


Mijn hart springt op elke keer ik hem zie. Zelfs als het maar zijn achterhoofd is. Jah, verliefdheid.
love pink?

[ Friday
March 2007
9:09pm
]
Eindelijk ben ik van mijn verliefdheid verlost. Helaas, helaas heb ik het ingeruild voor iets dat ik amper een verbetering kan noemen. Het enige dat nog niet voorkwam in mijn lijstje 'onmogelijke personen waarop ik verliefd ben (geweest)', staat er nu wel in. Jawel, stupido hier is verliefd op een getrouwde man mét kinderen. Hopelijk is het slechts rebound en ben ik er vlug van af.



Wat ik nu écht niet snap is waarom ik maar steeds continu verliefd blijf worden. Het laatste wat ik wil is verliefd zijn! Het is vreselijk! Ik zou zo graag gewoon rust willen. Ik hoef geen lief meer. Gewoon geen pijn is ook goed.


Ik zou zo graag de ene willen. Iemand waarmee je echt kunt... ja. Maar nog liever wil ik dat het allemaal ophoudt. Als het dan toch niet mag gebeuren, laat mij dan toch gewoon met rust.
love pink?

[ Friday
January 2007
12:11pm
]
Ik ben zo ontzettend gelukkig, op het moment. Ik voel mij alsof ik aan het dansen ben op een slap koord. Vol vreugde, met de armen gespreid en rondtollend. Met diep onder mij de zwarte afgronden van de wanhoop. En toch blijf ik gaan. Want ik weet dat ik niet zal vallen. Nog niet. Nog eventjes niet.
love pink?

[ Saturday
October 2006
7:35pm
]
[ mood | bouncy ]

Ik heb ergens al eens vermeld dat ik een eigen thesisonderwerp ging indienen. Zo gezegd, zo gedaan. Na goed nadenken ben ik tot een onderwerp gekomen: 'SOA's in de Belgische kweekhondenpopulatie'. Na enig opzoekingswerk ontdekte ik echter dat er maar 1 SOA is bij honden en dat die niet in België voorkomt. Oeps. Dan maar een tweede uitgewerkt en op papier gezet: 'Infectieuze aandoeningen van het genitaalstelsel in de Belgsiche kweekhondenpopulatie'.

En dan maar naar de prof gestapt en dat voorgesteld. Probleem: er zijn al twee scripties hierover geschreven en daar is letterlijk niets uit voortgekomen. Eén van de twee thesissen was echter onafgemaakt. Deze behandelde het Caniene herpesvirus en mogelijkerwijs kon daar een onderwerp uit gehaald worden. De professor ging het met haar man bespreken (prof van virologie)en op het einde van de week ging ze iets laten weten. Dat heeft ze gedaan en via mail deelde ze mee dat zij en haar man verder onderzoek in die richting niet meer zagen zitten, maar ondertussen stelde ze wel een ander onderwerp voor (ivm in vitro fertilisatie bij de kat). Ik dus bijzonder blij! Ik kan én een echt onderzoek verrichten, én een scriptie schrijven bij de dienst van mijn dromen: voortplanting en verloskunde. Great!!!!

Maandagochtend gaan we dit bespreken. Hopelijk werkt alles uit!

Ik kan niet wachten tot ik in het zesde zit en eindelijk aan mijn scritpie kan beginnen. Dat dit jaar zo snel mogelijk voorbij gaat!

love pink?

[ Sunday
October 2006
6:54pm
]
[ mood | excited ]

Ik ben opgewonden, wild enthousiast, niet meer te stoppen!!!

Sinds de toespraak van prof De Kruif die laatste minuten van zijn les afgelopen donderdag, heb ik zitten denken en alles zitten overlopen. Wikken en wegen. Voor- en nadelen bekijken.
Niet zolang geleden stapte ik van een droom af. Die van paardenarts te worden. Niet omdat het mijn droom niet meer was, maar omdat ik een nog grotere passie had ontdekt: voortplanting en verloskunde van de gezelschapsdieren, in het bijzonder de hond. En dus besloot ik vanaf januarie de optie kleine huisdieren te volgen. En dàt is niet veranderd. Niet echt.
Wat wel veranderd is, is dat ik in het laatste jaar optie onderzoek zal volgen. Jawel, díe optie, die ik vroeger verafschuwde en die ik nooit van mijn leven zou kiezen. Never. Maar dat was vóór ik wist wat onderzoek inhield, dat was vóór ik wist dat die optie kiezen, het in de praktijk gaan niet uitsluitte. Ik zag onderzoek altijd als voor eeuwig opgesloten zitten in een of ander obscuur labo'tje.Geen levend dier meer van dichtbij zien. En het allerergste: het praktiserend dierenartsenzijn moeten opgeven. Ik zag het als een of/of-situatie. Terwijl het dat nu net níet is, tot mijn verrassing. Naast de drie vakken, speciaal voor de optie onderzoek, zal ik vakken uitkiezen 'ter waarde van 18 studiepunten', uit de optie kleine huisdieren. En zó dat ik minimaal 200u in de kliniek zal moeten staan. Nadien is het absoluut niet onmogelijk voor mij om eenmaal afgestudeerd als praktiserend dierenarts aan de slag te gaan. Maar ik kan evengoed in het onderzoek stappen of een doctoraat maken. En vooral dat laatste is iets waar ik naar verlang. Maar dan een klinisch gericht doctoraat. Waarbij ik ook in de kliniek moet staan. En dat is mogelijk! Nu alleen nog maar aangenomen worden, uiteraard.

Als ik de optie gezelschapsdieren vergelijk met dat van onderzoek, dan zie ik bij deze laatste alleen maar extra voordelen. 9oou tijd, zal ik krijgen om te mogen werken aan mijn scriptie. Voldoende tijd om hem volledig te kunnen uitwerken en perfectioneren naar mijn goesting. En het zal geen literatuurstudie zijn, of wat gegeventjes verzamelen. Nee, een volwaardig onderzoek. Verder zal ik een aantal vakken krijgen die mij zullen aanleren hoe een onderzoek aan te pakken, uit te werken, gegevens te analyseren en er conclusies uit te puren. Ik zal leren hoe dingen in de literatuur op te zoeken, datgene eruit te halen wat ik nodig heb en zelf publicaties te kunnen schrijven. Natuurlijk zou ik die vakken als keuzevak kunnen nemen, maar die scriptie die erbij komt zal mij een gigantische hoop ervaring opleveren. Ervaring die goud waard is. En het volgen van die optie, zal het misschien voor mij iets makkelijker maken om een doctoraat te krijgen.
Terwijl, als je kijkt naar de optie kleine huisdieren... De theorie ben je binnen een paar weken na het examen weer vergeten. Je onthoudt enkel dat wat je geregeld tegenkomt in de praktijk en de rest moet je toch opzoeken. Dus welk verschil zal het uitmaken of ik van bepaalde vakken een examen heb afgelegd of niet? En het feit dat ik minder stage zal lopen in de kliniek, hoe erg is dat nu? Een recente enquête bij afgestudeerde dierenartsen heeft uitgewezen dat ze enorm kunnen terugvallen op hun theorie, maar die praktijk van op school... je kunt niet alles gezien hebben en zelfs een of twee keer is niet voldoende. Je wordt pas echt dierenarts als je die job uitoefent. Dus zoveel ervaringen zal ik niet missen. Toch niets dat ik niet zelf kan inhalen.

Maar in de optie onderzoek, zal ik wél veel bijleren. Toegegeven, je kan ook in het onderzoek als je die optie niet gevolgd hebt. Maar het zal mij veel vergemakkelijken als ik wél die theorie en die praktijk heb opgedaan. Ik ken mezelf wat dat betreft.

Dus het is na veeeeeeel denkwerk besloten: ik ga optie onderzoek volgen. En als optievakken zal ik wetenschappelijk Engels volgen, voortplanting en verloskunde van de gezelschapsdieren, medische beeldvorming en heelkunde. Samen goed voor zo'n 290 kliniekuren. Dankzij de medische beeldvorming zal ik een vergunning kunnen krijgen om met medische beeldvormingapparatuur om te gaan en ik zal leren hoe die apparatuur te gebruiken en hoe de resultaten te interpreteren. Van heelkunde zal ik een aantal basisoperaties leren. En bij de medische beeldvorming hoort ook orthopedie, waarvan ik zal leren hoe te spalken etc.

Ik heb er zeer goed over nagedacht en ik wil dit. Zo graag.

En nog liever wil ik dat mijn eigen thesisonderwerp wordt goedgekeurd. Ik kijk enorm uit naar het voeren van dat onderzoek! Ik duim, ik bid, ik smeek! Ik wil, ik wil, ik wil!

5 loverslove pink?

[ Friday
September 2006
11:08am
]
[ mood | cheerful ]

OW.MY.GOD!!!

Oh my god, oh my god, oh my god, oh my god!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Nee er is NIKS vreselijks aan de hand, integendeel! Ik voel mij mega, fantastisch, ongeloofelijk, magnifiek, formidabel, niet te beschrijven, SUPER gelukkig!

Hehe, dat moest er even uit. Zoals je nu ziet: ik voel me best ok. En dat mag ook eens neergeschreven worden. Want als je er mijn journal op naleest, dan moet je er wel van overtuigd zijn dat ik zowat op het punt sta zelfmoord te plegen. Niet dus! Life is so good, so why leave it??

En waarom zo plots overmatig gelukkig zijn? Tja, ik was al gelukkig, maar een bepaald probleem hield mij toch naar beneden. Nu is dat opgelost en ben ik dus niet meer te houden! Ik heb goesting om rond te springen en te gillen en mezelf een breuk te lachen en... eigenlijk doe ik dat dan ook. Great!

Het is echt fantastisch. Over één nacht was dat ene ding, dat me zo bedrukte opeens... ja. Twas afgelopen. Ik had het verwerkt. Mijn beslissing was genomen en no way dat er een weg terug is.

No fucking way. And that's just so, so good!

love pink?

[ Wednesday
August 2006
11:42pm
]
[ mood | contemplative ]

In mijn ogen is een mens noch goed, noch slecht van nature. Wat ze uiteindelijk zullen zijn, hangt van hun keuze af. En welke keuze ze zullen maken (goed, slecht, geen van beide) dat hangt van nature, nurture en ervaringen af.

Iedere mens heeft een donkere kant, maar de meesten ontkennen het krampachtig. Wat ik uiteindelijk gevaarlijk vind, want wat je niet erkent, kun je ook niet controleren.

Ik heb mijn donkere kant leren kennen. Ik heb zelfs als mijn donkere ik geleefd, als je snapt wat ik bedoel. En zij is wel degelijk in staat tot moorden. En niet moorden zoals een moeder die haar kind verdedigt, nee, moorden om het pure plezier. Om dat warme bloed tegen je gezicht te voelen spatten, om die stervende blik in hun ogen te zien, om hun vlees te voelen wijken voor het koele blad van mijn mes. Ja, zij kan moorden en ze zou er met volle teugen van genieten.

Ik heb voor mijn keuze gestaan en ik heb de beslissing genomen. Ja, ik kies voor het goede. Niet voor 'gewoon', maar voor het verheffen van jezelf tot een hoger niveau. Or die trying.

En mijn slechte ik? Zij is er nog steeds, uiteraard. En soms neemt ze het over. Ik leef mét haar. Met de wetenschap dat zij bestaat en dat zij meedogenloos is. En dat ík dus het roer in handen moet houden.

love pink?

[ Monday
July 2006
9:59pm
]
[ mood | hyper ]

Normaal had ik nu op kamp moeten zitten, maar helaas... Waarom? Wel, het antwoord: ik heb last van een peesontsteking thv mijn knieën en beginnende peesontstekingen thv mijn enkels en heupen...
En daardoor ben ik serieus mank, tenzij ik dus rust, zoals nu.
Maar: het is mijn eigen schuld en ik zou het niet anders aangepakt hebben.

Mijn weekje kliniek was in één woord: FAN-TAS-TISCH!!!!!!!! Ik was al zot van verloskunde voor die week, maar nu ben ik compleet verloren. Ik weet echt wat ik later wil worden en dat is dus verloskundige voor paard. Spijtig genoeg kun je dat op de univ enkel doen via doctoreren en daarvoor moet je dus erg intelligent zijn... :-( Nu ja, ik geef niet op.

Ik heb gigantisch veel geleerd daar. In het begin kon ik niks. Een spuit optrekken was een waar geklungel. Maar nu: alles liep gesmeerd. Ik kende de routine en ik voerde die op den duur vrijwel foutloos uit. Spuiten optrekken? No prob. Injecties geven? Dat kon ik al, maar nu gaat het zoveel vlotter en beter en... ja, het is er gewoon ingesleten na die week.

Verder heb ik mijn grenzen verlegd wa betreft de omgang met paarden. Als ik paardreed zat ik altijd liever op een ambetanterik, maar een ambetant paard in kliniek? daar had ik nog geen ervaring mee. Tbegon met een hengst. Die moest om 20u in de piste gelost worden. Die piste ligt een eind van de stallen en dus moet je een lang stuk door die gang lopen. Al de internen keken elkaar aan van 'moet dat echt??' 'Heb je die bezig gezien in de dekruimte?!' En ik maar hopen dat ze het niet durfden, want ik wou het zelf doen. Dan maar aangeboden en na wat aarzelen heb ik hen zover gekregen dat ik het mocht doen. Voor een hengst was het een zeer lieve. Als je tenminste weet hoe je met hengsten moet omgaan uiteraard. En dat wist ik wel.
Op een gegeven moment moesten we een Shiremerrie inspuiten. Die kolos van bijna een ton is doodsbang van spuiten! En ze doet dus alles om eraan te ontkomen. In de box lukte het ons niet (twas echt wel angstaanjagend :-s) en dus wouden we het in een onderzoeksbox doen. Maar ze waren daar bezig en dus moesten we in de receptieruimte (de aankomsthal) wachten. Ze was eigenlijk gekalmeerd en ik zag mijn kans schoon. Ik klopte haar op haar hals, tot ze gewend was aan een hand thv haar nek. En dan de spuit overpakken van een interne en erin ploffen. Ik heb maar de helft kunnen injecteren en dus moest het nog eens. Wat laten stappen, weer aaien en klopjes geven. En als ze kalm was: hup, er weer in. Man, wat een bibbers dat ik had zeg! Ze was echt wel gevaarlijk en ja... maar de uitdaging he! En als je DA bent, moet je dat gewoon kunnen.

Maar waarom ben ik nu een wrak? Omdat je op die kliniek (en elke kliniek) enkel staat en loopt. En als interne moet je dat ook 's avonds en 's nachts doen.(uiteindelijk ging ik elke keer ik de kans zag, zitten. Desnoods op de grond) Iedereen moet er in de voormiddag zijn, voor de namiddag is er een roulatiesysteem. Jah, wel... ik heb geen enkele namiddag niet gekomen. En de merries die met diepvriessperma moeten geïnsemineerd worden, moeten om de zes uur gecontroleerd worden. Ook 's nachts. Ik heb twee nachten maar één keer meegeweest (omdat ik niet wist of ik als tweedeproever meemocht 's ochtendsvroeg). De rest van de nachten was het dus tussen 10-12u en 4-6u ( er was variatie, want het lukt niet altijd om stipt op tijd te zijn en dan verschuift alles he). Dat betekende zo'n 4u slaap met wat geluk.

Ok, nu denk je: die is gek. Mja, wacht maar op mijn verdere uitleg. De maandagavond is dat meisje toegekomen voor wie ik inviel. Een tweedeproever als vervanging mocht niet, omdat ze dan maar 2 van de 3 weken kliniek verloskunde zou hebben, en das veel te weinig om iets goed onder de knie te krijgen. Wat moest ik dan doen? Ik heb besloten te blijven, zolang ze mij niet wegstuurden. Volledig vrijwillig dus.
Alle internen waren - uiteraard waren ze blij met mijn hulp - er compleet van overtuigd dat ik een slag van de molen had gekregen. De assistenten (de DA die ons opleiden) daar waren dat blijkbaar ook, zo heb ik opgemaakt uit een gesprek met één van hen. Hehe.

En ik moet zeggen dat ik mijzelf verbaasd heb. Ja, ik ben zeer enthousiast daarover en ik weet dat ik dan enorm veel werk verricht en blijf geven enz Maar ik had altijd aangenomen dat dat toch een inspanning mijnentwege zou zijn. Geen onplezierige en graag gedaan, maar toch een inspanning. Maar nee! De reden waarom ik daar niet weg te slaan was, is heel eenvoudig: ik kón gewoon niet wegblijven. Het wás wel degelijk de bedoeling van een middagje of meer te rusten. Maar dat lukte gewoon niet. Ik moest daar zijn. Ik kon er mijzelf niet weghouden gewoon. Een ware verslaving.

En dan te bedenken dat je het grootste deel van de tijd met een arm in het achterste van een paard zit. ( ik heb zo'n kleine 10 merries opgevoeld! en het was zeeeeer leuk!) En dat terwijl ik zo'n propere ben, die enkel de uitwerpselen van haar honden opraapt als het moet. Laat staan de mest uit hun einddarm gaat halen! En nu vind ik dat niet alleen niet erg (bij paarden, dat wel), ik vind het fijn!

Ik wil ,ik wil ,ik wil, ik wil, ik moet, ik zal verloskundige worden. Hoe dan ook. (behalve dan natuurlijk door bij ene in bed te duiken he).

Zo, da wast!

love pink?

[ Saturday
July 2006
12:25am
]
Ik ben weer aan het vluchten, ik weet het. Ik denk aan alles, behalve aan datgene waarover het gaat. Ik moet een besluit nemen. Of dat schijnt toch. Maar ik weet niet wat te besluiten. Wat het goede is. Er is zoveel dat wijst in een bepaalde richting en toch. Toch kan ik die stap nog niet nemen. Toch is er iets dat mij weerhoudt die knoop te doorhakken. Want ik weet wel, als ik iets besluit, is het definitief.
Ik vind dat ik nog niet genoeg informatie heb. Ik zou het zo graag echt vragen. En antwoord krijgen! Welk dan ook. Maar dat lukt mij niet. En zolang ik die informatie niet heb, kan ik geen besluit nemen. En zolang er geen besluit is genomen, kan ik niet vooruit gaan.

Ik wil het niet opgeven, maar blijkbaar geeft het mij op.
love pink?

[ Friday
July 2006
12:04am
]
[ mood | bouncy ]

Ik ben erdoor!!!!!!!! Erdoor, erdoor, erdoor!!!! Erdooooooor!!!!!!!!!!!

Wiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!! Jjjjjjjjjjjjeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!

Happy, happy, happy, happy, happy, happy, happy!!!!!!!


Meer woorden zijn hier toch niet aan vuil te maken?

5 loverslove pink?

[ Wednesday
July 2006
2:33pm
]
Zonder jouw zijn
is er geen leven
Zonder jouw denken
geen weten

Jouw hartslag
bepaalt het mijne
Jouw tong
bepaalt mijn spreken

Als jij zwijgt
word ik gezwegen
Spreek
en laat mij leven

-Niamh-
love pink?

[ Friday
June 2006
5:05pm
]
Examens gedaan en nu moe natuurlijk. En bang. Tweede zit, ik kijk er niet naar uit. Nochtans, zo erg is dat toch niet. Met een beetje geluk zijn het maar twee vakken en dan moet dat toch goed te doen zijn? Dus waarom er zo tegenop zien? Is het de onzekerheid? Of de prestige van in eerste zit te slagen? Ik denk vooral het eerste. En het feit dat ik zo hard heb geblokt op farmaco en dat ik het kende. Echt, ik kende het! Maar ik kon het niet reproduceren. K*t zeg.
1 loverlove pink?

[ Friday
June 2006
8:29pm
]
[ mood | sore ]

'Sporten is gezond!' ,zeggen ze. Jaja, ik denk het niet hoor!

En ter bewijsvoering voer ik het voorval van gisterennacht op! (of was het al deze ochtend?).
Anyway, na een dagje hard blokken, strompel ik naar mijn zacht bedje en struikel ik toch niet domweg over die gewichten die ik op de grond had laten liggen?? Ik zie mijn weerspiegeling in het raam heel sierlijk vallen en het enige zinnige dat dàn door mijn hoofd schiet is: 'hé, cool!' Oftewel: hoe teveel studeren de gezondheid ook kan schaden. Na deze 'filosofische gedachtegang', doe ik de gordijnen dicht en duikel ik in bed. Om zo'n dikke vijf uur later op te staan en... 'Au! Shit, was da??'

Een korte, snelle en vooral correcte diagnose: pootje verstuikt.

Sporten is gezond? Yeah right!

love pink?

[ Thursday
June 2006
11:42pm
]
[ mood | happy ]

We zitten weer midden in de examens. Again. Maar het is mijn favoriete periode van het jaar. Eens strakblauwe lucht, een stralende zon en wat schapenwolkjes, wat wil je nog meer?

Wel, een beetje extra lucht was prettig geweest. Alle ramen wagenwijd open én ook nog eens gezeten naast de open deur naar het balkon en nóg zweten. Niet moeilijk, want het was zo'n 30 graden.

Maar kom, ik ga niet klagen. Behalve mijn eerste examen, dat ik echt niet goed gedaan heb (nee, zeker tweede zit; deze keer wel, mensen), is deze examenperiode heerlijk relax geweest. Prachtig weer, cursusjes die nog niet eens 200p halen (op twee na maar kom), yeah life is great!

En eindelijk is die storm in mijn hoofd gaan liggen. Geen verloren gevoel meer. Niet meer dat vallen, maar een grond die nooit komt. Ik heb mezelf teruggevonden. Dat labiele mens van de afgelopen tijd is weg en ik ben er weer! Fijn om weer stabiel te zijn.

Ok, soms voel ik mij nog rot, maar gezien de omstandigheden valt dat behoorlijk goed mee. En het allerbeste is, is dat ik terug gelukkig ben. Écht gelukkig. Zonder dat daar verliefdheid voor nodig was. Of iemand om op te steunen. Ik heb mij teruggetrokken in mijn eigen kleine wereldje en orde op zaken gesteld.

Mijn zelfvertrouwen is terug. Mijn trots ook. Maar dat wordt in evenwicht gehouden door mijn relativeringsvermogen en mijn natuurlijke bescheidenheid. Hihi. Of dat hoop ik toch.

Jep, ik ben ik. Jep, ik ben waardevol. Jep, life is good!

1 loverlove pink?

[ Sunday
May 2006
10:56pm
]
[ mood | quixotic ]

Vandaag was Kobbes eerste hondenshow. Mijn standpunt: 'ik hoop op een voldoende', maar eerlijk... in werkelijkheid hoopte ik toch op een veelbelovend. Want al die commentaar van iedereen... 'oh, hij is zooo mooi!', 'je gaat toch show gaan doen?'. Eh, show? Eh... ok dan. Voor een keer, om eens te zien dan.

Hij kwam uit in de jeugdklasse reuen. Nog niet echt officieel dus. Gewoon ervaring opdoen. Hij heeft gewonnen! En verloren! Want hij was de eerste én de laatste! Maar, als uitslag, mijn wildste fantasie: het is uitgekomen! Nee, geen veelbelovend, maar een uitmuntend! En dat is een score dat ze zelden aan een jeugdhond geven (de hoogste score die te krijgen is, dus ja: een onvolgroeide en onervaren pup...). OMFG!!! En aangezien hij beste van zijn klasse was, mocht hij het opnemen tegen de beste jeugdteef (die ook moederziel alleen was). Je raadt het nooit - ik alleszins niet- hij heeft gewonnen! En dat tegen het teefje van een kweekster die tegen ons zei, zo vroeg op de ochtend, dat 'Kobbe geen goede stop had en die achterpoten...'. Hehe, in your face. Want ja, dat teefje vond ik ook een schoontje, ma mens, tis wel onze eerste keer en gewoon ns beleefd zijn. In plaats van die jaloezie zeg. En tis wel het ras dat telt he. En de verbetring ervan, of waarom ben je anders kweker?? Nu ja, dat maakt de overwinning des te zoeter, hehe.

Anyway, door zijn U (= uitmuntend), mocht hij meedingen naar de titel 'Beste van het ras'. Mooi he! Nu ja: een onvolgroeide jongeling met nog totaal geen volwassen vacht en absoluut geen ervaring... tegen honden die geregeld winnen en zelfs een Internationaal kampioen! Tja, wat kan ik zeggen. Gewonnen!!!!!!!!!!!!!!!!!! Echt! OMG! Ik kàn het niet geloven! Aaaaaaaaarrrrrrrgggggghhhhhhh!!!!!!! Nu ja, niet dat ík er voor iets tussen zat hoor. Maar ik aai hem wel vaak, wie weet helpt dat...

Dus ja, die twee titels zorgden er ook voor dat hij twee keer in de erering mocht (als jeugdhond, echt...incredible). Bij de 'Beste van de jeugd voor alle rassen', is hij bij de eerste selectie geraakt (zo'n kleine tien honden, van de 20-30). Verder niks gewonnen, maar ja... zo'n populair ras is het niet, en ja: die andere honden zijn óók allemaal zo mooi.

Echt jong. Hij had geen schrik, hij was niet overmatig nerveus en hij leek het allemaal niet erg te vinden, dus vanaf vandaag is hij officieel een showhond. Jep. En dan te bedenken dat de meeste van die showhonden nog nooit in een erering zijn geraakt (je moet daar 'beste van jeugd/puppy's/ras voor zijn en dat is niet makkelijk). Kobbetje kwam, overzag en stond er twee keer! TWEE KEER!

En hij deed het zo goed: hij liep ongeloofelijk elegant (hij danste eigenlijk) en hij bleef, wanneer hij moest blijven staan en hij liet zich betasten. En gewoon... hij kwam de ring in en het was van 'move it people, there is a MAN in tha house!' Kin omhoog en borst vooruit, ik ben er!

*zucht* mijn Cassanova...

love pink?

[ Friday
May 2006
10:33pm
]
[ mood | confused ]

Ik voel mij zo... verward.

Mijn gedachten draaien in kringetjes en ik probeer het uit te stampen, maar het lukt niet helemaal.

Pff, woensdag begin ik te blokken. Zalig. Alleen nog maar één ding om over na te denken. Leren, leren, leren. Ik heb er nog nooit zo naar uit gekeken...

2 loverslove pink?

[ Saturday
May 2006
1:30am
]
[ mood | sad ]

'Jij bent een pingpongballetje', zei een vriendin mij vandaag. En ze heeft zo'n gelijk. Op en neer. Heen en weer. Je botst alle kanten uit en met elke klap... het dreunt door je lijf. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Er zijn momenten dat ik door het leven huppel, met de wind door mijn haren en de zon op mijn gezicht en ik kan onmogelijk gelukkiger zijn. En dan zijn er momenten. Ja. Dat de grond onder mijn voeten wegzinkt en ik dreig te verdrinken.

Soms. Soms zijn de tranen niet te stuiten. Ik knipper ze weg, ik denk aan iets anders, ik knijp heel hard in mijn arm. En nog eens. En nog eens. Het helpt niet.

Ik wil keihard met mijn hoofd tegen een muur gaan bonken. Maar dat maakt teveel lawaai. Hol, weet je wel. En ik wil niemand wakker maken.

Ik wil lijden in stilte. Maar toch... soms zou het fijn zijn, moest iemand het weten en het zich aantrekken. But no. Ik zeg niets en niemand leest dit en dus ga ik verder in stilte.

love pink?

[ Saturday
May 2006
12:25am
]
[ mood | angry ]

Ik heb liefde opgegeven. Ja, een put gegraven, het erin getrapt en er zand over gesmeten. Uiteraard nadat ik het eerst bespuwd, bespot en eroverheen gestampt had. Alvorens het een paar keer in de rug te steken en het mes om te draaien. En zout in de wonden gestrooid, natuurlijk. Kilo's zout. En spuug. En dan dus zand erover.

Ik haat het. Ik haat het ding verschrikkelijk. Die gemene, rottige worm. Wat heb ik het misdaan? Wie heb ik wat aangedaan? Als ik dan gestraft wordt, waarom?

Verdomme, het doet zo'n zeer. Elke keer maar weer verliefd geworden. En steeds op niets uitgedraaid. Nu ja, een armzalige 'relatie'. Wauw zeg. Daarvoor al dat lijden? Nee, bedankt, het hoeft niet meer.

Liefde kan mij gestolen worden. Wil je het hebben? Hier, neem maar mee! Veel geluk ermee. Maar keer het je nooit de rug toe, ik waarschuw je. Het heeft nogal de neiging je onverhoeds aan te vallen. En je gebroken achter te laten.

Kutding! Kut, snert, rottig, kloteding! Ik boor je de grond in, ik veracht je, ik minacht je. Ga weg, verdomme, trap het af! Kom nooit meer terug! Ik haat je, ik haat je.

'Be carefull what you wish for' maar wat kan er erger zijn dan steeds weer die gevoelens en steeds weer... niets. Te kijken en niet te mogen aankomen. Te huilen en dan maar zelf de armen om je heen slagen. Want er is niemand anders die dat wil. Dat het weggaat en nooit meer terugkomt. Dat is eenzaam, ja. Maar tranen kun je drogen en knuffels kun je krijgen, maar een brekend hart, wat moet je daarmee.


En het ergste is, het is mijn schuld. Al die mensen die mij graag zien, die moet ik niet. En degenen waarop ik verliefd ben, die zijn allemaal toevallig homo of hetero (maar nooit het juiste), bezet of niet zoekend, of gewoon niet geïnteresseerd. In één woord veilig. Geen enkele kans dat zij van mij zouden kunnen houden. Geen relatie dus, niets.
En ik wil wel, ik wil graag, maar wie beslist er dat ik steeds voor die verkeerde val? Ik niet hoor. Toch niet bewust.

Maar bon, het is genoeg geweest. Wat ik wens kan ik niet krijgen, maar minder hoef ik niet.

love pink?

[ Sunday
April 2006
2:52pm
]
[ mood | happy ]

Ik ga nu eens voor de verandering NIET klagen! Jep, ik ga zowaar iets vertellen waarover ik mij 'up, up, up!' voel.


Ik ga jullie vertellen over de man van mijn dromen... Hij is knap, slank, elegant én heeft ballen aan zijn lijf! Zijn naam is Kabón en hij is een Arabisch volbloedhengst. *zucht*


Maar laat ik beginnen bij het begin.

Vorig jaar oktober is mijn oma gestorven. Het deed mij niks . Ik liet geen enkele traan. Maar ik trok mij terug uit de wereld en begon een angststoornis te ontwikkelen. Deze spitste zich toe op het krankzinnige proefpaard dat ik op dat moment reed. En voor ik het wist had ik niet alleen de stuipen voor haar, maar voor elk paard. Zolang ze braaf waren, lukte het nog wel en ook de wat moeilijkere ging nog wel om mee om te gaan. Maar de angst vrat aan mijn hart en al mijn zelfvertrouwen smolt weg. Uiteindelijk kon ik komaf maken met de depressie, maar die angst bleef achter. Ik bleef echter werken met paarden en ik voelde mij steeds zekerder. Maar vroeger was ik altijd dol op 'de ambetanterikken' en dat kwam niet meer terug.

Tot februari, kliniek receptie! Daar kwam maandagochtend een man binnengestuikt met een vierjarige hengst. Algauw gevolgd door een derdeproever met het weidemaatje, ook al niet gecastreerd. De dieren begonnen te vechten en misten op een haar na het hoofd van de lijkbleke laatstejaars. De troep eerste en tweede proevers zocht meteen dekking voor al dat jong geweld. Net als ik. Ze hadden dan wel geen belangstelling voor ons, witte jasjes, maar als je ertussen zit, wordt je evengoed tot moes geslagen. Uiteindelijk slaagden ze erin de dieren uit elkaar te krijgen en de anamnese werd afgenomen. Die derdeproever wou daar wat graag bij zijn en vroeg aan ons, bibberend troepje, of er iemand ervaring had met paarden. Aarzelend stak ik een hand op - vermoedend dat er wel anderen hetzelfde zouden doen. Niet dus. Opgelucht duwde die jongen het halstertouw in mijn handen en rende ervandoor. 'Dat zou ik niet gedaan hebben. Overleefd ze het wel. Amai, die is zot.' waren de commentaren die achter mijn rug opdoken. Vreemd genoeg was elk spoortje angst verdwenen, hoewel het even spannend was toen we de twee hengsten vlak langs elkaar moesten doen passeren. Ik kreeg de mededeling van te blijven waar ik was, in het gezelschap van de andere studenten. Een assistente vroeg me bezorgd of ik het wel aankon en een laatstejaarsstudente 'hielp' mij. Elke keer het dier bewoog -wat hij als nerveuzige puber die net zijn vriend heeft zien vertrekken veel deed- rukte ze aan het halstertouw. Uiteindelijk, durfde ik haar te vragen of ik het alleen mocht doen. Meteen liet ik het dier rondjes stappen. En nu hij een uitlaatklep had voor zijn energie werd hij dadelijk rustiger. Wel had hij de neiging mij op de hielen te trappen en mij omver te duwen. Hij was een dominante, onopgevoede jongeling, die zijn kracht kende en het tegen jou gebruikte. Ja, het was geen gemakkelijke, maar ik voelde mij in mijn element. Hier liep ik dan, na een dik jaar van angst en onzekerheid had ik mijzelf teruggevonden!
Naderhand kreeg ik van mensen bewonderende blikken en felecitaties. En een vriendin deelde mij mee dat ik 'haar heldin' was. Verbazingwekkend! Ik was al die tijd bezig geweest met vechten met dat dier, om te zorgen dat hij niet (letterlijk) over mij heen liep, maar naar het schijnt had ik al die tijd een uitdrukking op mijn gezicht 'dat het een makkie was en dat ik mij totaal geen zorgen maakte'.



Maar nu verschijnt Kabón op het toneel. Het was kliniek hospitalisatie en dat betekende dat we onder andere een aantal van de patiënten moesten laten stappen in de gang. Dinsdag had ik zowel een touw als een paard te pakken. Een Arabier. Een vif, uitdagend geval dat ik al een keer eerder had zien uitvallen naar een ander dier. Dus ik was voorbereid. Maar niet voorbereid genoeg. Ik haalde hem van stal en voor ik het wist was ik tussen hem en een stalwand terechtgekomen, terwijl hij zich opmaakte de hengst in de box waarbuiten hij stond, af te maken. Ik rukte aan het touw en zag dat het echt menens ging worden. Ik moest die twee kemphanen uit elkaar zien te krijgen. Dus trok ik met mijn linker hand aan het touw en legde mijn rechterhand op zijn achterhand. Meteen sloeg Kabón keihard uit en miste mij maar net. Toch kreeg ik ze uit elkaar en wandelde de gang op. Ik trilde over mijn hele lijf en de adrenaline raasde door mijn aderen. Ik was verliefd!
De volgende paar dagen waren hemels! Met mijn imponerende man naast mij paraderend, danste ik zowat de kliniek door. Ik verlengde die tochtjes van de gebruikelijke vijf minuutjes tot een dikke twintig min. En waar hij in het begin elke passant dreigde aan te vallen, volgde hij mij op het einde zo mak als een lammetje.


Ach, de liefde... het is zo mooi.

love pink?

navigation
[ viewing | most recent entries ]
[ go | earlier ]